Fictieve opdracht, Welcome to granny’s.
Eerste jaar Jan des Bouvrie Academie.
Vak: Ontwerpen & Ontwerpers.
Ouderen vervelen zich dood.
Hoe ouder, hoe eenzamer. Uit onderzoek blijkt: één op de tien ouderen heeft maar één sociaal contact per maand, 15 procent van de 85-plussers is ernstig depressief. Het is een taai maatschappelijk probleem. Zijn er oplossingen?

Toen Renate Tuijten in de jaren tachtig wijkverpleegkundige was in Alphen aan den Rijn kende ze al haar cliënten. Ze was op de hoogte van hun levensverhaal, hun pijntjes, wist hoe hun kinderen heetten. „Als een cliënt zei: ga ook even bij de buurvrouw kijken, want met haar gaat het ook niet goed, dan deed je dat.”
Heel anders dan nu, zegt Tuijten, inmiddels directeur/eigenaar van thuiszorgorganisatie Pro-Cura in Leiderdorp. Bij een grote organisatie ‘doen’ verzorgers wel vijftien cliënten op een ochtend. Die mogen kiezen: onder de douche, of een lunch. Tijd voor een praatje is er niet meer. „Het is afschuwelijk wat we met onze bejaarden doen. De zorg is zó verschraald. Dat werkt eenzaamheid in de hand. Hoe moet dat als in 2040 een kwart van de bevolking bejaard is?”
Directeur Jan Romme van het Ouderenfonds, die eenzaamheid en verborgen armoede onder ouderen wil tegengaan, komt met deprimerende cijfers: 30 procent van de ouderen geeft aan regelmatig eenzaam te zijn, 10 procent is ‘extreem eenzaam’ en heeft maximaal één sociaal contact per maand.

De gevolgen van eenzaamheid voor de gezondheid zijn schrikbarend: eenzaamheid verhoogt de bloeddruk, geeft stress en verhoogt de kans op een depressie. Maar liefst 15 procent van de 85-plussers is ernstig depressief. Meestal wordt dit niet herkend, waardoor geen behandeling volgt. Eenzaamheid is net zo slecht voor de gezondheid als roken of overgewicht, zo blijkt uit onderzoek van het Ouderenfonds.

Bron: 
NRC.next, auteur: Friederike de Raat, 17 januari 2012. 
Dit bericht is een bericht uit 2012, maar de laatste jaren komen er steeds meer berichten onder de aandacht waarin ouderen en/of net gepensioneerden worden neergezet als eenzame bevolkingsgroep in Nederland.
Niet alleen deze berichten maar ook het gespreksonderwerp over “de jeugd van tegenwoordig” die steeds asocialer wordt neergezet door de oudere bevolking van Nederland, geven een duidelijk signaal af van jongeren en ouderen die niet meer op één lijn zitten.

In 2015 hebben 5 jongeren van de Hogeschool Rotterdam al een project op gang gezet dat bijdraagt aan het tegengaan van deze vereenzaming, namelijk Oma’s Pop-up. Oma’s pop up is een restaurant waar tegen een spotprijs door ouderen maaltijden worden gemaakt waar jongeren van kunnen eten. Wat mij alleen opvalt is dat het contact met jongeren niet specifiek een prioriteit is van dit project, terwijl het contact tussen jong en oud nou juist zo veel kansen biedt. Tuurlijk, contact  tussen deze twee groepen zal wel voorkomen, maar als ouderen met elkaar koken zullen die meer naar elkaar toe trekken dan naar de jongeren.

Daarom wou ik graag een functie bedenken waarbij jongeren en ouderen letterlijk in contact worden gebracht met elkaar, maar waar jongeren ook iets uithalen zodat deze terug zouden blijven komen.
Het volgende idee heb ik hiervoor als oplossing bedacht.

Ik wil een ontmoetingsplek creëren waar op hun werkgebied gespecialiseerde gepensioneerden hun kennis kunnen delen met jongeren of beginnende professionals zodat deze de kennis verder mee kunnen nemen in hun loopbaan. Dit is een middel om te zorgen voor preventie van vereenzaming bij ouderen door ze voortijdig al een mogelijkheid te geven contact te zoeken, maar jongeren kunnen hier ook hun voordeel uithalen door kennis op te doen en zich hierdoor te ontwikkelen. Doordat beide partijen hier iets uithalen is het realistischer om te zeggen dat dit een succes kan worden en dat er initiatief wordt getoond om eens langs te komen.

Denk aan koffie en theehuis waar groepstafels aanwezig zijn zodat er een soort mentor-groepen opgestart kunnen worden. Mensen moeten door grote groepsplekken bij elkaar aan tafel gaan zitten en dit nodigt al gauw uit tot een gesprek. 



Het Ontwerp:

Om deze functie succesvol te laten werken heb ik het volgende nodig:
Een sfeer waar in iedereen zich welkom, prettig en veilig voelt, maar ook moet de omgeving mensen motiveren om met elkaar aan het werk te gaan en willen werken aan hun toekomst.

Ik heb als concept gekozen voor ‘Welcome to Granny’s’, waar al deze onderdelen in samen komen. De mensen die binnen komen krijgen het gevoel dat ze bij hun oma thuis zijn gekomen, zo welkom is de sfeer. 
Door kleurkeuze wil ik warmte in het interieur brengen. 
In de vormentaal van de meubels wil ik 2 dingen doen, ten eerste wil in meubels kiezen die mensen herkennen van bij opa en oma thuis, zoals bijvoorbeeld de oorstoelen om in te loungen, ten tweede wil ik een vernieuwde versie van deze meubels dan gebruiken in mijn concept om de vernieuwing die kennis met zich mee brengt uit te beelden en te motiveren. 
Iets wat ik ook mee wil nemen vanaf het huis van opa en oma zijn de fotolijsten die hier altijd hangen met hier in herinneringen. Deze wil ik op de muren van mijn gebouw hangen gevuld met portretfoto’s van mensen met verschillende afkomsten en leeftijden als herinnering aan het samenkomen van mensen en aan dat iedereen hier welkom is.
Niet alleen heb in de fotolijsten gebruikt zoals deze normaal gesproken gebruikt worden maar ook heb ik deze op een aantal plekken op de grond af laten beelden en enorme fotolijsten in het gebouw opgehangen. 
De lijsten geven de herinneringen weer die hier gemaakt worden.

In mijn interieur probeer ik 1 ding zeer sterk naar voren te laten komen:
De drempel om naar een vreemde te stappen om hulp te vragen of om gewoon een leuk gesprek aan te gaan moet minder hoog worden, omdat vooral in deze tijd waarin mensen al gauw wantrouwen voor elkaar hebben, dit denk ik het belangrijkste middel is om te groeien in je kunnen.